Ik zit achter mijn laptop en jawel, het is vrijdagochtend 11 uur. Mijn laatste werkmoment voor een weekje vakantie. Vakantie. Het klinkt simpel, maar in de praktijk voelt het altijd nét iets ingewikkelder. Er ligt nog van alles op m’n bord en toch... als ik het nu niet doe, schuift het zomaar door tot augustus. Gisteren las ik een mooie quote die precies op z’n plek viel:
"In het leven draait het 10% om wat er met je gebeurt en 90% om hoe jij daarop reageert."
C.R. Swindoll
Die 10% voor mij? Mijn startup NOBI Learning, met alle dynamiek die daarbij hoort. De andere 90%? Dat is hoe ik ermee omga. "Laat ik de laptop nog maar even openklappen, er is toch nog zoveel te doen." "Hard werken hoort erbij in de eerste jaren van ondernemerschap: 80 uur per week is normaal!" "Ik weet precies wat de klant nodig heeft, dus het is beter als ik het zelf doe." Herkenbaar? Zo draai ik onbewust het bekende rondje waarin balans altijd iets voor later lijkt.
En dus denk ik al dagen dat ik echt werk moet maken van die balans tussen werk en privé. Maar telkens sluipen er weer geitenpaadjes in mijn hoofd (breindidactiek liefhebbers herkennen het wel — neurale snelwegen vol ingesleten patronen). Zo bedenk ik telkens excuses om in mijn vakantie "toch nog even iets af te maken". En zo blijft het streven naar balans precies dat: een streven. Zoals nu. Deze blog schrijf ik op de valreep, maar ik weet al dat ik 'm pas in mijn vakantie zal posten. Tenzij...
Vanochtend sprak ik een collega die vaak scherpe inzichten heeft over dit soort thema’s. "Weet je wat het is?", zei ze, "Balans is geen eindstation. Balanceren is een vaardigheid. We behandelen het vaak alsof het een doel is: ‘Als ik dát heb geregeld, dán ben ik in balans.’ Maar zo werkt het niet. Het draait juist om bewust kiezen in het moment."
En daar raakte ze precies de kern. Die vaardigheid, balanceren, bezit ik nog niet optimaal. Maar ik hou wel van een uitdaging. Dus ik stel mezelf nu het doel om deze blog los te laten en te delegeren wat ik kan, zodat het volgende week van mijn bordje is. Niet blijven streven, maar dóen. Bovendien realiseer ik me steeds meer dat ik als oprichter van een jong bedrijf niet alleen mezelf belast. Ik leg ook het fundament voor onze cultuur. En ik wil dat die cultuur ruimte biedt. Ruimte voor balans.
Wat denk jij? Is balans een doel dat je bereikt, of een vaardigheid die je blijft toepassen? Laat het me weten in de comments.
Dirk Bannenberg