Dingen gebeuren nooit zomaar. Ik was vanochtend aanwezig bij de start de 7e editie van het High Impact Potential Program: zestien enorm intrinsiek gemotiveerde deelnemers die een jaar lang leiding gaan geven bij de Gemeente Amsterdam en daarbij werkplekleren combineren met leren in trainingen, intervisie en coaching.
Ik ben graag aanwezig bij de aftrap en de oogstdag. Zo ook vandaag. Ik had al even met een paar deelnemers gesproken over hun toekomstige team. Onder andere met een deelnemer over diens perfectionisme en angst om fouten te maken. Logisch voor een startend leidinggevende. Waar het vandaan kwam? Dat wist ze nog niet. En dat is precies waarin ze het komende jaar mag gaan onderzoeken, ontdekken en leren. Om er een sterkere en zelfbewuste leidinggevende mee te worden.
Omdat het me niet lukte met iedereen te spreken, leek het ons wel goed om mij aan de groep voor te stellen. De twee begeleiders, zonder dat ze van mijn gesprekje hiervoor wisten, een mooie vraag voor mij bedacht: wat was jouw leukste of grootste fout deze week. Het antwoord erop kon ik al bijna geven voor de vraag gesteld was. In een gesprek de dag ervoor ben ik zo onhandig gaan kaderen en begrenzen, dat het gesprek vastliep.
“Maar wat was dan je fout?” vroeg één van de deelnemers (waarvoor hulde: heel opmerkzaam, want ondanks dat ik open wilde zijn, danste ik toch nog een beetje om de hete brij heen). Ook dat antwoord had ik paraat: “haast is mijn grote valkuil. Onder druk verlies ik de relatie uit het oog, denk ik niet goed na en luister ik niet meer naar de ander.” Voor mij valt deze fout duidelijk in het vakje ‘presteren’. Hij is er al lang en is hardnekkig, ik kom er stappen verder in en het lukt me de valkuil vaak te vermijden, en toch, op een onbewaakt moment onder hoge druk stap ik er ineens weer in. (En auw, dat doet dan ook meteen toch weer pijn.)
Vaak is het advies bij fouten maken dat dit mag, dat je ervan leert of dat je het als een kans moet zien. Het klopt dat het probleem soms in het individu zit dat geen fouten durft te maken. We zien alleen ook vaak dat de directe omgeving een belangrijke factor is in het al of niet maken en toegeven van fouten. Dus als je wil dat mensen leren van fouten, maak er dan ruimte voor in de organisatie. Hierbij mijn drie tips:
- Maak ‘veilige mislukkingszones’ voor jezelf. Waar mag je experimenteren en fouten echt zien als een manier om te leren. Minder focus op het eindresultaat, meer focus op je groei en ontwikkeling.
- Maak afspraken met je leidinggevende over hoe diegene jou rugdekking kan geven als je ergens onderuit gaat: niet pamperen, niet afbranden, maar wat heb je wel nodig?
- Maak het onderscheid tussen leren en presteren. In presteren wordt een fout anders gewogen dan in leren. Wees je dus bewust van waar de ruimte/ tijd/ kans is voor leren (omdat de risico’s minder groot zijn). Dat is niet zo heel gek.
Welke fouten maak jij nog steeds? En wat is jouw manier om ervan te leren? Laat je fout of tip hieronder achter.